12 december 2014

Thuiswedstrijd

Deze column werd uitgesproken door Eddo Verdoner tijdens het Rode Café met Gerdi Verbeet op 10 december 2014

emancipatie-600x513Mijn vrouw vroeg gisteren of ze mijn schoenen zou poetsen. Ik wist het even niet. Wanneer had ze het voor het laatst gedaan? Volgens mij zagen ze er nog wel ok uit. Ik wist zowiezo niet meer precies hoe ze eruit zagen, toen ze nieuw waren. Een beetje pokdalig, zoals het voorhoofd van die Limburgse lokhomo, die Onno Hoes zo smerig in de val liet lopen. Goed zagen ze eruit, zoals schoenen eruit zien. Maar volgens mijn vrouw was dat niet zo. Ze waren ruw en versleten. En het kon zo echt niet meer. Wat moesten ze wel denken op mijn werk? “ok” zei ik en gelijk rende mijn dochter naar de poetsdoos. Blij als een kind trok ze lap na lap uit het bevlekte hoopje katoen, waar bij mij thuis het leer mee wordt gesmeerd. “Is het goed als ik ehh even een filmpje ga kijken?” vroeg ik. Ik kreeg een kus en een knikje. Iedereen was tevreden en gelukkig, en ik, ik zocht mijn bril.

U zult misschien denken dat ik oerconservatief ben. Of mij vragen hoe ik aan zo’n vrouw kom. Ik weet het niet. Het gebeurde gewoon. Zij kookt, ik zet de vuilnis buiten. Zij ruimt op en zet thee voor ons en ik, ik zorg voor een kekfilmpje, spartelvers van het internet. Is het een patroon? Doen we het verkeerd? Ik heb geen idee.

Vrouwen zijn altijd in de meerderheid, als ik een keertje mijn mening vertel. En meestal kom ik niet verder dan de eerste zin. Die is ook vaak een beetje op het randje, maar de rest is nog erger. Gelijkheid tussen mannen en vrouwen, dezelfde kansen en dezelfde plichten. Maar die dienstplicht voor vrouwen is er nooit gekomen. Vooraanstaande seksuologen zeggen dat de seks in een relatie intenser is naarmate de ongelijkheid groter is. En omgekeerd, als twee partners volstrekt elkaars gelijke zijn, dan is het oersaai tussen de lakens..

Kijk, een gezin is een bedrijfje. Het kent net als een bedrijfje een ideale bezetting. Zo is er een functie kostwinnaar, een functie housemanager en uiteindelijk 1 iemand, die de eindverantwoordelijkheid draagt. Natuurlijk begint U al gelijk over deeltijdfuncties en het nieuwe werken, en dat vind ik goed. Maar onthoudt wel dat het allemaal full time posities zijn. En dat twee kostwinnaars en 1 house manager dus feitelijk het werk voor drie fte over twee verdelen. Met een hoop burn outs tot gevolg. En heel veel slechte seks.

Het World Economic Forum heeft in z’n gendergap rapport de cijfers voor 2014 al klaar. We staan 14de in de wereld. We doen het dus eigenlijk heel goed, of heel slecht, afhankelijk van hoe je het bekijkt. Toch zijn er talloze clubjes van oud-bobo’s die op verzoek van niemand het land overstelpen met rapporten en signalen over de gillend diepe geslachtskloof, die ons anders zo platte landje doorklieft. Neem bureau ‘talent naar de top’. Zij publiceerden laatst over het streefcijfer van minimaal 30% vrouwen in de rvb’s en rvc’s van het bedrijfsleven. En bij de bedrijven die dat daadwerkelijk haalden vroegen ze hoe dat ze dat zo bereikt hadden. 30% zei dat ze dit enkel gehaald hadden omdat ze nu eenmaal meer vrouwen moesten aannemen. Slechts de helft vond de vrouw ook daadwerkelijk de betere kandidaat. Is dat wat we willen? Pardoncommissarissen tegenover sussende heerschappen die het allemaal nog wel een keertje rustig willen uitleggen bij een glaasje pinot noir? Ik hoop het niet.

Nee, ik geloof er niet in. In clubjes en ratios, in diversiteit. Vrouwen zijn al zoveel sterker. Het is duidelijk dat we aan het einde van de machtsgreep zitten, want de voorsprong hoeft nu alleen nog maar in wettelijk kader te worden verankerd en wij mannen komen dr nooit meer bij. Een vrouw is slimmer, studeert vaker, is minder impulsief, ze zorgt beter voor haarzelf en ze leeft langer. Zij is de sterkere soort. Wij zijn een stel hopeloze spermatozoiden die blind naast het eitje schieten.

Iets verderop bij mij in de straat zit een gedenksteen in de muur gemetseld. Clara Wichmann heeft daar gewoond, heel lang geleden. Clara Wichmann die streed voor gelijke rechten, het kiesrecht voor de vrouw, de vrouw in het arbeidsproces. En dat in een tijd dat je daar nog flink last mee kon krijgen. Een echte heldin. Maar zij was dan ook wel gelijk voor het afschaffen van het strafrecht. Zij vond, dat misdaad voortkwam uit maatschappelijk onrecht en dat deze vanzelf wel zou verdwijnen, als de maatschappelijke verhoudingen rechtvaardiger werden. Iets wat later deels de waarheid bleek te zijn, al voerde Clara het wel erg ver door. Belangrijk is de sterk verschillende manier, waarop Clara naar de maatschappij keek. Anders, zeker in de toen nog sterk patriarchische samenleving, die Nederland was. Mannen hielden van stevige taal en dit soort naieve meisjesgedachten was leuke dinerpraat, maar het getuigde toch van weinig realiteitszin. Ze moesten er niet aan denken dat dit soort denkbeelden ook daadwerkelijk tot de politiek of het rechtsysteem zouden doordringen. En toch had ze gelijk, mijn oude buurvrouw, Clara.

Ja de vrouw is even sterk als de man, waarschijnlijk sterker. Ook in zakenleven of politiek. Maar ze heeft ook vaak haar prioriteiten anders liggen. Ze kijkt anders tegen het leven aan en vindt andere dingen belangrijk. Zo is het alleen al vaak de vrouw, die over kinderen denkt, terwijl de man zijn telefoon pakt en nog eens op Tinder kijkt.. Zij weet waar het heen gaat en hij, hij denkt dat dingen lopen zoals ze lopen. Een man denkt, en een vrouw doet.

En bij mij thuis is het niet anders. Ik loop rond met mijn eigen prioriteiten lijstje, overtuigd van mijn eigen nut en bestaansrecht als pater familias. Ik zet de koers uit en waak over de veiligheid van mijn gezin. Er moet er toch eentje de baas zijn? En als je het mijn dochter vraagt, zegt ze “ Jazeker, Papa is de baas, en mama? Mama maakt alle beslissingen!“